Story of my life

Windstil

We zijn een maand ver in 2021 en wat een jaar is het al tot nu toe! 2020 was zwaar, maar het was voor mij al zwaar sinds 2017. Ups en downs. Maandelijkse breakdowns en wekelijkse huilbuien. Ik was in een storm terecht gekomen die stilaan veranderde in een orkaan, maar nu, vandaag, 2021, is het windstil.

Ik dacht vorig jaar dat 2020 mijn jaar ging worden. Alles ging in zijn plooi vallen en ik begon al te dromen over alles wat zou kunnen gebeuren. Alles viel in duigen door corona, maar ik krijg prachtige nieuwe kansen. Ik wou niet veel doelen stellen voor 2021, want wie weet wat er dit jaar allemaal gaat gebeuren, maar we zijn 1 maand ver in het jaar en ik heb al heel wat (impulsieve) beslissingen gemaakt richting mijn toekomst.

Ik ben op mentaal vlak stabiel. Een zin die ik al lang wou uitspreken. Ik ben stabiel. Mijn laatste paniekaanval is al een paar maand geleden. Ik voel me oprecht gelukkig en ik stress veel minder over alles. Vraag mij niet waar deze mindsetswitch vandaan komt, maar ik had deze knop al veel eerder moeten omdraaien.

Er staat veel op de agenda voor komende weken, maanden, … Alles zit nog in de beginfase, maar ik ben met eigen projecten bezig waarvan ik nooit had gedacht dat ik ze zou kunnen realiseren op mijn 19de. Ik kijk enorm op naar mensen die op hun 18 of 19 al weten wat ze willen in het leven en plots bevind ik mijzelf in deze positie. Ik ben een twijfelaar en een doemdenker, dus wist ik eerst niet goed of ik hier wel mee moest doorgaan. Wat als mijn projecten falen? Wat als mensen mijn werk toch niet goed vinden?

Ik heb impulsief heel wat mails verstuurd en mensen gecontacteerd. Ik, als eeuwige twijfelaar, dacht dat ik nog te jong en nog te onervaren was om opdrachten aan te nemen of om mensen buiten mijn vrienden te fotograferen. Vorige week werd ik door een aantal mensen gecontacteerd en zij vroegen of ik een opdracht wou doen voor hen. Ik was nog heel onzeker, maar het is pas op zo’n moment dat het doordringt: mensen vinden mijn foto’s, mijn teksten, mijn video’s echt goed.

2 jaar geleden moest ik nadenken over mijn studiekeuze. Ik zat toen in wiskunde-wetenschappen en speelde met het idee om biomedische te gaan studeren. Ik zit nu halverwege mijn studies. Ik schrijf een jaar voor het lokale Vrij Maldegem. Ik heb shoots gepland voor komende maanden. Ik werk aan nieuwe video’s.

Ik ben enorm dankbaar voor alles. Voor de kansen die ik krijg, de mensen die in mij geloven, de mensen die mij contacteren voor een opdracht, voor mijn vrienden en familie die mij steunen en mij door mijn zwaarste periode heen sleurden. Het is door hen dat ik vandaag kan doen wat ik graag doe. Ik zeg het niet genoeg, maar ik heb zo’n fantastische mensen om mij heen.

Ik wil even uitwijken over iets anders. Het is een gebeurtenis uit mijn leven, toen ik nog klein was, maar het is iets wat ervoor gezorgd heeft dat ik en mijn familie heel dankbaar in het leven staan. Ik moest voor een eindopdracht dit semester een audiostuk maken. Ik wou een audiostuk met een verhaal, diepgang. Mijn mama vertelde ons verhaal. Onze CO-vergiftiging. Mijn mama en ik hadden besloten dit te delen, op 7 januari 2021, omdat dat de dag waarop het verhaal zich afspeelt, maar door de examenperiode is het er toch niet van gekomen, dus besloten we het vandaag te delen, op 7 februari 2021, 15 jaar en een maand na die bewuste dag. Wat wij vooral willen vertellen is dat je dankbaar moet zijn voor alles en van het leven moet genieten, want je weet nooit wat er gaat gebeuren.