Story of my life

Wat als…

18 MAART 2021

Wat als ze mijn foto’s niet mooi vinden? Wat als hij kwaad op me is? Wat als ze mijn tekst slecht vinden? Wat als. Een vraag die dagelijks miljoenen keren door mijn hoofd spookt en scenario’s verzint die nooit zullen gebeuren. Twee woorden, maar toch kunnen ze zoveel schade aanrichten.

Maart is tot nu toe al een heel heftige maand geweest. Er stond veel op de planning, vooral leuke dingen, maar het vraagt veel energie en tijd. Ik probeer elke dag met een positieve mindset op te staan, maar deze maand is dat al moeilijk geweest. Sommige dagen is opstaan zelfs een opgave en lig ik eerst een uur wakker in mijn bed tot ik eindelijk de moed vind om toch maar op te staan.

Het klink misschien raar dat ik me nu niet goed voel, want ik heb veel kansen gekregen deze maand. Ik heb Manuals mogen shooten (waar ik enorm dankbaar voor ben! don’t get me wrong) en heb een belangrijk gesprek achter de rug, maar zowel de dag van de shoot als de dag van het gesprek eindigde met tranen. Ja, ik had net een zalige shoot met Manu achter de rug en ja, ik lag twee uur later opgerold in mijn donsdeken te huilen. Ik ben de dag nadien mentaal zwaar gecrasht. Preventieve quarantaine. Ik moest me minstens 5 dagen isoleren totdat ik zeker was dat mijn twee coronatesten negatief waren. Mijn grootste angst van het afgelopen jaar: coronatesten. Ik heb angst voor domme dingen, ik weet het, maar probeer er eens mee te leven. Ik besef maar al te goed hoe absurd en stom het klinkt.

Vandaag spookte de angst dat mijn vrienden mij niet mogen door mijn hoofd. Ik voel me zo ver weg van hen en het voelt alsof ik ze amper nog ken doordat we elkaar zo weinig zien. Ook de vraag ‘Ben ik wel goed bezig?’ en ‘Zijn mijn beelden wel echt oke?’ kwamen af en toe in me op. Ik heb net een verslag geschreven. Het is de tiende keer dat ik er aan begon, nadat ik de vorige negen versies verwijderde omdat ik ontevreden was. Ik ben nog steeds niet tevreden met mijn huidige versie, maar het is beter dan niets.

En dan is er nog die sociale media. Sociale media is op dit moment een gevaarlijke plaats voor mij, maar ik kan in coronatijden niet aan ontsnappen of ik raak het weinige contact dat ik momenteel nog heb volledig kwijt. Ik nam vorige jaren af en toe een detoxperiode waarin ik een week verdween van sociale media en ik heb hier nu weer nood aan, maar op dit moment is sociale media de enige manier om mijn vrienden te zien of te horen. Het is een dilemma waar ik al een paar weken over aan het nadenken ben, maar ik raak er niet uit. Mijn mentale gezondheid is belangrijk, maar zonder mijn vrienden raak ik er niet.

Ik loop verloren in mijn eigen chaos. Ik voel me opgesloten en de grens tussen school en ontspanning vervaagt iedere dag een beetje meer. “Probeer je te focussen om de vooruitzichten”, zeggen ze dan. Ik heb leuke vooruitzichten, maar ik weet dat de kans heel klein is dat die gaan doorgaan. Het licht dat ik op het einde van de tunnel zag, zie ik traag uitgaan en mijn hoop zakt mee de grond in. Een jaar geleden spraken we nog over hoe de zomer gewoon kon verlopen, maar intussen zit ik al een jaar vastgeplakt aan mijn laptop.

Ik heb mijn leven 5 dagen stopgezet in mijn preventieve quarantaine. Ik heb geen lessen gevolgd en heb al mijn live lessen verlaten omdat ik misselijk werd door angst en stress. “Wil je een doos zakdoekjes naar boven brengen?” Dat heb ik mijn mama gestuurd, omdat ik niet in staat was naar beneden te gaan uit schaamte. Ik had buikkrampen omdat ik wist dat ik iets zou moeten zeggen en uiteindelijk ben ik uit de Teams-vergadering gegaan. Ik ben terug in mijn bed gaan liggen. Het was toen 9u15, nog geen uur na het begin van mijn les. Om 11u30 ben ik uiteindelijk naar beneden gegaan. 2 uur lang heb ik doelloos naar mijn plafond gestaard, zonder muziek, zonder gsm, zonder tv of laptop, enkel ik, mijn deken en mijn 1 meter-grote teddybeer.

Het zal tijd vragen, om te herstellen. Genezen, want ik ben mentaal gevallen. Ik heb geen echte blauwe plekken, maar mijn lichaam heeft het even zwaar te verduren, want mijn gedachten houden mij wakker tot een gat in de nacht. Ik ben uitgeput, zoals velen. We zijn coronamoe, maar er is geen tijd om te rusten, want het leven gaat door. Ik heb deadlines die ik moet halen en dingen die ik wil realiseren, maar alles vraagt op dit moment veel energie.