Story of my life

Elke dag is een gevecht

10 NOVEMBER 2020

Ik heb vandaag mijn vijfde paniekaanval gehad. Grappig, want ik deelde eergisteren nog op Instagram dat ik aan het werken was mijn paniekaanvallen. Het is intussen bijna 16 maand geleden sinds ik mijn eerste paniekaanval kreeg. Tijdens mijn mondeling examen biologie. Ik wist toen niet wat er gebeurde. Intussen weet ik al dat huilen en hyperventileren normaal zijn. Ik voel het meestal ook al aan als ik zo’n aanval ga krijgen. Behalve vandaag.

Vandaag was anders. Ik kreeg voor vandaag alleen maar paniekaanvallen bij mondelinge examens of situaties waarbij ik mentaal een wrak was. Nu kreeg ik een aanval, omdat ik geen thema kon bedenken voor een schoolopdracht. Mijn eerste post ging over de stress van deadlines en een thema bedenken en nu zit ik hier, drie weken verder, te huilen omdat ik nog steeds vastzit. Zaterdag is de deadline voor mijn kladversie en ik heb deze opdracht steeds uitgesteld, uit angst.

En ik voel de vraag al komen: Waar heb je angst voor? Ik ben bang om niet het beste van mezelf te geven, bang om te buizen, bang dat ik een opdracht opnieuw ga moeten doen in augustus, bang om mensen af te schrikken en zo kan ik nog even doorgaan. Ik leef in een wereld waar angst 24 uur op 24 aanwezig is in verschillende vormen. Zelfs aankloppen bij een van mijn kotgenoten vind ik moeilijk, want stel dat het de verkeerde deur is en niet de persoon is waar ik moest zijn? Het zit in zo’n kleine dingen, die voor velen normaal lijken, maar voor mij zijn dit grote stappen die ik nog moet zetten.

Angst is een dagelijks gevecht, ook al zien mensen dat misschien niet altijd. Ik sta er mee op en ga er mee slapen. Nu het gaat over slapen, daar heeft mijn angst ook een invloed op. Ik lig al twee weken lang wakker tot een gat in de nacht. Waarom? Ik zit met deadlines en verschillende projecten waar ik aan werk en dat blijft door mijn hoofd spoken. Slapeloosheid, om er een medische term op te plakken. Iets wat komt en gaat afhankelijk van hoeveel stress ik heb. Vaak heb ik dit vier weken. Exact de periode van een deel van cmp, het vak waarbij ik vaak sukkel met deadlines en stress.

Ik was dit weekend nog niet klaar om te vertellen over mijn paniekaanvallen, maar ik zat nu alleen op mijn kot te hyperventileren. Ik heb mijn mama gebeld, omdat ik niet wist bij wie ik anders terecht kon. Het is zo belangrijk om hierover te praten of om je eigen ervaringen te delen, want ik deed het niet en ik doe het nog steeds niet genoeg. Dat is de reden waarom ik vandaag er ook alleen voor stond. Een gevecht dat ik vandaag wel gewonnen heb na een uur een vreselijke strijd te vechten. En mama, bedankt, want het is dankzij jou dat ik vandaag de vijand kon verslaan.