Story of my life

Een zonnestraal schijnend door een grijze wolk

21 OKTOBER 2020

Mijn tweede post in dit genre. Een tweede keer mijn gedachten open en bloot op tafel smijten. Ik ga eerlijk zijn, ik was verschoten van de reacties op mijn eerste bericht. Ik had heel impulsief een tekst geschreven en nog geen uur later smeet ik die online. Op nog geen twaalf uur tijd hadden meer dan honderd mensen mijn tekst bekeken en werd ik overladen met lieve berichtjes. Om jullie toch het einde van mijn vreselijke dag mee te geven, ik heb nog afgesproken met mijn kotgenoten die avond en we hebben tot 2u ’s nachts gelachen en gepraat. Ik heb nieuwe mensen leren kennen en zij hebben mijn vrolijke en gelukkige kant gezien en dat tijdens onze eerste kennismaking. Te bedenken dat ik net een tekst online gezet had omdat ik een uur ervoor nog met tranen in mijn ogen stond.

Het kan heel zwart zien, maar die donkere wolk kan even snel verdwijnen als dat hij tevoorschijn kwam. Wat ik geleerd heb doorheen mijn laatste jaren, is dat er altijd een klein zonnestraaltje door die gigantische, donkere, zwarte wolk schijnt. Hoe donker het ook lijkt op dat moment, er gaat altijd wel iemand zijn die jouw donkere wolk zal verjagen. Dat kunnen je ouders zijn, je vrienden, je kotgenoten of zelfs je huisdier, gewoon iemand die echt om jou geeft. Iemand die niet met blik als jou kijkt, want zij zien wél iemand die positief is, die zijn of haar doelen kan bereiken en die houdt van alles wat hij of zij doet. Ik spreek in derde persoon, want ik weet dat ik niet de enige ben met een wolkje boven het hoofd.

Ik heb een paar zonnestraaltjes in mijn leven, waar ik niet meer zonder zou kunnen. Op een bewolkte dag zie ik ze misschien niet allemaal, maar ik weet dat ze zich achter die wolken verschuilen en dat ze, als mijn wolk te donker wordt, aan de alarmbel zullen trekken. Ik heb mijn zonnestraaltjes doorheen de jaren gevonden. Zo heb ik zonnestraaltjes die al heel mijn leven schijnen en al sinds mijn kleuterjaren aan mijn zij staan, maar ook een paar die er nog maar een enkele jaren zijn, die mij hebben leren kennen toen ik me al in deze storm bevond en toch besloten om mijn zonnestraaltjes te blijven. Dat is wat mij overeind houdt. Ik weet dat, na die orkaan die me verwoest, er zonnestraaltjes zijn die me terug de energie geven om recht te staan, de draad terug op te pikken en er opnieuw 100% voor te gaan.