Story of my life

Een strijd tussen mijn gedachten

19 OKTOBER 2020

Ik heb heel lang getwijfeld of ik dit wel zou doen. Of ik het mentaal al aankon om dit met de wereld te delen. Ik weet niet of ik hier klaar voor ben, maar ik moet van deze ballast af. Ik moet deze rugzak waar ik vandaag heel veel ingepropt heb even neerzetten om daarna verder te kunnen met iemand die me helpt deze rugzak te dragen.

Ik struggle al twee tot drie jaar met mijn mentale gezondheid. Daarom ben ik ook in mijn eerste jaar aan de hogeschool niet op kot geweest. Ik zou bezweken zijn onder de stress en eenzaamheid. Tot in april. Heel bewust zei ik tegen mijn mama op weg naar huis in de auto: “Ik wil volgend jaar op kot.” En nu zit ik hier, in het prachtige Gent, maar nog steeds voel ik mij niet op en top.

Mijn grootste probleem is stress door deadlines die gebonden zijn aan een idee. En in mijn vak, de journalistiek, is dat niet echt ideaal. Het gebeurt vaak dat wij ’s morgens een opdracht krijgen en tegen middernacht een idee moeten indienen en daar zit mijn probleem. Ik heb niet de creativiteit om op zo’n korte tijd iets te bedenken waar ik zelf tevreden mee ben. Ik leg de lat voor mezelf hoog. Daar ben ik me van bewust, maar dat is omdat ik de beste versie van mijzelf wil laten zien en wil tonen dat ik goed ben in wat ik doe. Zodra ik hoor ‘En de deadline is vanavond’ is er kortsluiting in mijn hoofd. Ik panikeer, ik stress en ik blokkeer.

Ik zit in mijn tweede jaar, ik zit bijna halverwege mijn studies en toch heb ik vandaag met tranen in mijn ogen mij afgevraagd of ik wel de juiste richting doe. Of ik wel zeker ben dat dit is wat ik wil doen in mijn leven en of ik het wel ga aankunnen. Het antwoord op al die vragen is eigenlijk ja. Ik doe wat ik graag doe en ik heb ontdekt waar mijn liefdes liggen dankzij deze studierichting. Ik kan hierna nog zoveel kanten op en allemaal werelden waar ik graag zou terecht komen. En toch heeft vandaag de twijfel gewonnen, hebben de negatieve gedachten de strijd gewonnen.

Mensen vragen ook vaak: Kan je dan niet terecht bij je vrienden? Tuurlijk, ik kan altijd bij mijn vrienden terecht, maar het is allemaal zo anders de laatste maanden. Op dit moment mag ik maar 1 van mijn vrienden knuffelen, maar als ik hen vertel wat er speelt in mijn hoofd, val ik sowieso in hun armen omdat ik mijn tranen niet zou kunnen bedwingen. Ik zie hen ook maar een of twee dagen in de week, dus als ik hen via videochat of via een berichtje moet vertellen dat het niet goed met me gaat, dan voelen zij zich ook alleen maar slecht. En daarom krop ik het op, tot op een moment dat de emmer vol is.

Het is niet de eerste keer dat ik me zo voel en dat ik in tranen eindig voor een deadline. Ik krijg ook regelmatig de vraag of ik me wel oké voel. Ook krijg ik vaak te horen: ‘Ik ben er voor je.’, maar vaak zijn net die vrienden degene die ik niet omarmen en niet kan zien omdat ze te ver weg wonen. Dan komt dat dilemma weer: vertel ik hoe ik me echt voel of zeg ik dat alles goed is? Mijn gedachten voeren een continue oorlog met elkaar, een oorlog die in vele hoofden woedt.