Story of my life

Een lichtpuntje in de wintertijd

03 DECEMBER 2020

Het is al even geleden sinds ik iets gepost heb en ergens is dat positief. Ik schrijf vooral als ik me niet goed in mijn vel voel of als ik mij niet duidelijk kan maken onder woorden in een gesprek met vrienden. Maar dit is geen negatieve post over hoe ik weer doorsla. Dit is hoe mijn verjaardag in deze coronatijden toch een van de mooiste momenten van mijn 2020 is.

Ik heb een langeafstandsvriendschap. Aïscha. Zij weet ook dat ik dit schrijf en eerlijk, je had moeten zien hoe ze reageerde toen ik het haar vertelde. Wij zien elkaar maar een paar keer per jaar in real life. Door corona zijn we enorm veel beginnen bellen, zodat ik zeker ben dat zij oké is en omgekeerd, maar bellen is nog altijd niet hetzelfde als elkaar zien in het echte leven. Daarom besloten we om af te spreken de dag voor mijn verjaardag. We zouden samen naar Brugge gaan, gezellig iets eten en daarna de lichtwandeling doen.

Ik denk dat ik voor ons allebei spreek als ik zeg dat we hier heel lang naar uitkeken. We hebben in weken niemand gezien en eindelijk gingen we elkaar na maanden elkaar op een scherm te zien terug in het echt zien. We zijn allebei twee stresskippen en wilden daarom alles tot in de puntjes geregeld hebben, maar de dag dat we elkaar zouden zien zorgde dat net dat we botsten. We kregen een discussie over wat we gingen eten en hoe laat we naar huis komen en of we dan niet vroeger zouden komen of niet. Hele domme dingen achteraf gezien. We waren allebei zodanig gestrest en enthousiast omdat alles perfect moest zijn voor die ene keer dat we elkaar zouden zien, dat we gewoonweg kwaad werden op elkaar.

Ik had om eerlijk te zijn veel zin om af te zeggen, maar ik wist dat ze hier veel moeite in gestoken had. Ik wist dat ze cadeaus uitgezocht had voor mij en ook enkel het beste wou voor mij. En om eerlijk te zijn, Aïscha had hetzelfde gevoel.

Ik vond het belachelijk dat we allebei getwijfeld hebben om af te spreken omdat we ruzie hadden om iets dom. Mijn trein kwam iets vroeger toe in het station, dus had ik gevraagd of ze iets van Starbucks wou. We hebben geen sorry gezegd, we hebben er geen uren over gepraat, maar gewoon een warme choco besteld en ons op een bankje in het park gezet. Het is op dat moment dat je beseft hoe dankbaar je moet zijn voor je beste vrienden.

Aïscha had vier cadeaus mee voor mij, terwijl ik gezegd had dat ik niets wou. Ik heb een handcreme gekregen, want ja, corona is nog steeds een ding. Ze gaf me ook een geurkaars en parfum en ook al denk je misschien: dat is niet zo speciaal. Wat het voor mij speciaal maakte is de zin die ze erbij zei: ‘Ik heb deze zelf ook’. Het klinkt misschien stom, maar dit is een stukje van haar, een stukje van wie ze is, dat ze met mij wil delen. En alsof dat nog niet genoeg was, had ze een fotoboekje laten maken. Een boekje met al onze foto’s en een paar positieve quotes, voor als ik me eens wat minder voel. Dan weet ik dat ze er altijd voor me is en dat het altijd goed komt. Ik had tranen in mijn ogen toen ik door dat kleine boekje bladerde, want dat kleine boekje bevat zoveel grote herinneringen en zoveel mooie momenten.

Het prachtige aan mijn vriendschap met Aïscha is, dat hoe ik me ook voel, ik altijd bij haar terecht kan en dat zij me begrijpt, en als ze me niet begrijpt, ze wel een poging doet om me te proberen begrijpen. Ik ben enorm dankbaar voor een vriendin als zij, want ze steunt me in alles wat ik doe, ook al doe ik iets dom. En nu net in deze tijden, zijn we dichter bij elkaar dan dat we ooit geweest zijn. Ze is mijn lichtpuntje in deze donkere wintertijden.