Story of my life

Bedankt 2020, voor de pauze waarvan ik niet wist dat ik ze nodig had.

First of all, gelukkig nieuwjaar! Wat een jaar was 2020! Heel veel mensen zijn enorm blij dat 2020 gepasseerd is, want het was voor hen een vreselijk slecht jaar. Voor mij was dat niet zo. 2020 was een van mijn betere jaren zelfs. Alles stond stil, waardoor ik stappen vooruit heb kunnen zetten. Ik heb tijd kunnen maken, voor mezelf, voor mijn vrienden en voor mijn dromen en doelen na te jagen.

Sinds ik verhuisd ben, was ik mezelf verloren. Ik wist niet wie ik was, wat ik wou in het leven en ik was enorm eenzaam. En dat is zo al sinds 2017. Het ging beter toen ik startte aan de hogeschool. Ik kon een nieuwe start maken met nieuwe mensen in een nieuwe stad en ik was niet de enige die opnieuw moest beginnen. Het was voor iedereen nieuw. 2019 was zwaar. Ik heb veel mensen verloren. Ik had paniekaanvallen. Ik had voor het eerst slapeloosheid. Mijn mentale toestand werd eigenlijk alleen maar slechter.

2020 bracht mij veel kansen waar ik deels hard voor gewerkt had, maar vooral veel dingen die toevallig op mijn pad kwamen. In januari ben ik beginnen schrijven voor ons lokaal krantje Vrij Maldegem. Schrijven. Iets wat ik mijzelf nooit zag doen, maar hier zijn we, meer dan 10 publicaties verder, heb ik ontdekt dat schrijven iets heel bijzonder is. Ik heb dit jaar coronaspecials mogen schrijven over jongeren in mijn regio. Ik heb daardoor mensen leren kennen die ik waarschijnlijk zonder corona niet had ontmoet. Stuk voor stuk hadden ze een verhaal te vertellen dat ik heb mogen delen.

In juli heb ik Sentevee leren kennen. Ik ben heel onzeker dus was het voor mij een stap om hen een berichtje te sturen, maar ik ben nu zo blij dat ik die stap heb durven zetten. Ik kende niemand van het Sentevee-team. Intussen zijn we een halfjaar verder en heb ik er een nieuwe familie bij die mij door dik en dun steunt. Een groep die altijd in mij gelooft, ook al geloof ik niet in mezelf. Ik kan met alles bij hen terecht. Ik heb dit jaar veel bijgeleerd bij hen ook op professioneel vlak. Ik heb mogen filmen, monteren, ondertitelen en wat nog allemaal. En ondanks dat ik zei dat ik niet veel kon, waren ze altijd enorm trots en tevreden met mijn werkjes.

2020 was het jaar waar ik veel stappen gezet heb. Ik ben op kot gegaan. 5 dagen in de week alleen in een kamer en alles zelf voorzien. Ik had hier enorm veel zin in, maar ik was zo bang om opnieuw mentaal in te storten. Ik heb het niet makkelijk op kot. Ik zoek nog steeds een balans tussen werk en ontspanning, want sinds ik op kot zit sukkel ik terug met slapeloosheid. Toen ik het heel zwaar had op kot heb kunnen neerschrijven hoe ik me voelde. Een nieuwe manier om te ventileren. It works for me. Ik had nooit gedacht dat ik in staat zou zijn om te verwoorden wat in mijn hoofd omging, maar soms moet ik stoppen met denken en gewoon doen. Iets wat ik in 2020 geleerd heb en vaak heb proberen doen, maar nog niet genoeg gedaan heb.

Ik heb in 2020 veel meer dingen op mezelf gedaan. Ik reken vaak op vrienden om mee ergens heen te gaan of om samen iets te doen. Ik ben met Ravage meegeweest op 5DOC. 4 dagen het land doorkruisen om kampen in beeld te brengen. Ik had tot dan nog geen enkel project voor Ravage gedaan zonder mijn vrienden. Ik besloot om mee te gaan en dat was een van de beste beslissingen. Ik kende de mensen die meegingen wel van de vergaderingen, maar dat was het ook. 5DOC was de start van een paar mooie vriendschappen, want zo heb ik Géraldine leren kennen. Géraldine heeft mij enorm geholpen dit semester. Als ik twijfels had over opdrachten of ik had het moeilijk met een taak, kon ik bij haar terecht. We zijn op een bepaald moment ook samen gaan wandelen. Elke maandag. Het zijn net die kleine dingen die op dit moment zo belangrijk zijn.

Maar 2020 suckte ook hard. Ik heb mijn oma dit jaar moeten afgeven. Een verlies dat ik niet zag aankomen en dat zo enorm snel ging. Ik heb vorige maand nog mijn buurman moeten afgeven. Maar hoe erg het ook is, ze waren gelukkig en ze zijn met een gerust hart en omringd door de mensen die ze graag zien kunnen gaan. Dat is ook iets wat ik in 2020 geleerd heb. Zet het negatieve om in iets positief. Dat neemt de pijn niet weg, maar dat verzacht het toch een beetje.

Ik heb dit jaar aan mezelf gewerkt. Ik was het beu om die persoon te zijn die niet om kon met stress en die altijd degene was die bezweek onder de druk. Alles hierboven heeft daarmee te maken. Ik ben dit jaar zelfzekerder geworden door alle mensen die in mij geloofden en nog steeds geloven. Ik ben nog lang niet waar ik wil zijn. Ik ben nog altijd bang om te falen, ik heb af en toe nog steeds last van slapeloosheid en ik kan nog steeds niet goed om met stress, maar het is al stukken beter. Stap voor stap werk ik aan mijn mental health en aan de persoon die ik wil worden.

Ondanks het shitty 2020 heb ik mezelf teruggevonden. Ik heb ontdekt op wie ik kan rekenen als het even moeilijk gaat. Ik leerde nieuwe kanten van mezelf kennen. Ik ben enorm dankbaar voor alle momenten die ik heb mogen meemaken en alle mensen die ik dit jaar heb leren kennen, want dankzij hen sta ik stabieler op mijn benen.

Bedankt aan al mijn vrienden die naar mijn gezaag en geklaag luisterden. Bedankt Lou en Aïscha in het bijzonder, want zonder jullie zou ik hier niet staan. Bedankt aan mijn ouders die al mijn huilbuien en stressmomenten doorstaan hebben. Bedankt aan mijn liefste abff’s om mij te helpen op mijn hopeloze dagen. Bedankt aan mijn Ravage-friends en Sentevee-familie voor de mooie momenten. En bedankt aan iedereen die mij in 2020 een kans gaf en in mij geloofde.

Bedankt 2020, voor de pauze waarvan ik niet wist dat ik ze nodig had. De wereld stond stil, maar voor het eerst in al die jaren ging ik vooruit.