Algemene stukken

“De wereld stopte even met draaien, twee keer.”

Het overkwam Rony Braem (58) en zijn vrouw Nora De Brabander (58). In 2010 kreeg hij de diagnose van kanker en enkele jaren later, eind 2016, werd ook bij zijn vrouw kanker vastgesteld.

In 2010 kreeg Rony het verdict van nierkanker. Uitgezaaid. Ongeneeslijk. “De tumor aan mijn nier woog bijna 2 kilo, dus de helft van mijn buik was quasi tumor. Enkele weken na mijn diagnose werd ik geopereerd.” Het leven stond even stil, maar door heel wat afleiding hebben ze niet te veel kunnen stilstaan bij alles wat er gebeurde.

Bizar moment

“Het moment dat ik mijn diagnose kreeg, was heel bizar.”, vertelt Rony. “Ik had een broer. Hij was 14 jaar ouder dan mij en in 1997 verloor ik hem aan kanker. Hij was toen 48. Toen ik mijn diagnose kreeg had ik net mijn 48e verjaardag gevierd, dus toen dacht ik vooral: dit kan niet.”

Rony bracht zijn familie niet direct op de hoogte van de situatie. “We hadden zelf nog enorm veel vragen en we wisten dat de familie ook vragen zou hebben. We konden toen nog geen antwoorden geven, omdat we ze zelf niet wisten. Daarom hebben we gewacht tot we zelf meer informatie hadden en wisten wanneer de operatie kon doorgaan.”

“Mijn moeder hebben we niet verteld dat ik kanker heb. We wisten dat mijn diagnose haar zwaar zou vallen, dus hebben we gezegd dat ik een slechte nier had waardoor ik geopereerd moest worden.”, vertelt het koppel. “Broers en zussen brachten we wel op de hoogte, want ik dacht toen dat ik nog maar een jaar te leven had, aangezien mijn broer ook maar een jaar ziek geweest is voor hij overleed.”

Tweede stilstand

Eind 2016 werd bij Rony zijn vrouw borstkanker vastgesteld. “Begin december ging ik naar het ziekenhuis voor een mammografie. Op tweede kerstdag viel een brief in de bus waarin stond dat ze iets opgemerkt hadden.”, vertelt ze. “Bij mij was er nog geen uitzaaiing dus was er hoop dat ik nog kon genezen.”

Rony gaat verder: “Voor mij was dat heel onwezenlijk. Het moment dat zij geopereerd werd, moest ik op controle voor een nieuwe uitzaaiing in mijn bot. Doordat ik al enkele jaren ervaring had met de ziekte konden we het wel beter plaatsen. We wisten wat ons te wachten stond en dat een diagnose niet direct tot de dood leidt”

Leven van afspraak naar afspraak

“Mijn vrouw moet nog een jaar hormoontherapie volgen, maar ik heb momenteel geen behandeling. Ik moet wel nog op controle om alles in de gaten te houden, maar ik zal niet meer genezen.”, zegt Rony.

“De eerste jaren wou ik niet vooruit plannen. Ik moest elke 3 maand op controle, waardoor we plannen af en toe moest afzeggen, wat heel moeilijk is. We zijn nu 10 jaar verder, dus zijn we daar wel in gegroeid. We plannen dingen in ons achterhoofd en als de controle goed is, boeken we effectief.” Verre toekomstplannen maakt het koppel nog niet, omdat de vooruitzichten daarvoor te onzeker zijn.

“Ik ben wel veranderd door een bepaalde operatie.”, vertelt Rony. “Toen nierkanker vastgesteld werd, waren er al uitzaaiingen op mijn longen. Drie maand later werd een uitzaaiing in het bot van mijn schedel vastgesteld. Ik kreeg bestraling maar dat hielp niet. Ik moest geopereerd worden, waardoor nu een stuk van mijn schedel een titanium plaat is. Deze operatie heeft wel een effect gehad op mijn karakter. Ik ben ongedurig geworden en ik merk dat zaken veel meer impact hebben op mij. Ik ben niet meer de rust zelve zoals ze vroeger zeiden.”

Steun van lotgenoten

“We zijn beide vrijwilliger bij Levensloop en daarnaast deden we ook nog vrijwilligerswerk in het ziekenhuis Sint-Lucas. Beide vragen enorm veel energie, maar het is ongelofelijk hoeveel energie we terugkrijgen.”, vertelt het koppel. “Het evenement van levensloop geeft ons voldoening en het contact met lotgenoten doet deugd, want zo worden we eraan herinnerd dat we niet de enige zijn die dit allemaal meemaken. Lotgenoten verstaan ook in welke situatie je je bevindt. De steun van iedereen op dat evenement geeft ons terug kracht en energie.”

Rony heeft intussen 6 operaties achter de rug, uitzaaiingen op de longen en in het bot, maar de laatste jaren is hij stabiel. Zijn vrouw moet nog een jaar hormoontherapie volgen en daarna zou ze moeten genezen zijn. Veel vooruitblikken is nog moeilijk, maar ze blijven gemotiveerd en alles zo positief mogelijk te bekijken.

(Dit artikel werd geschreven voor Levensloop.)